Mefistofeles zna istotę tracenia. Mefistofeles już wie, że kiedyś – może za kilka dni, może za kilka miesięcy – straci Ruth. Może nawet na zawsze.

Jednocześnie Mefistofeles przywykł tak bardzo do lubienia swojego życia, że nigdy nie zauważył, że jest inaczej. Jednak za każdym razem, kiedy marzł i kiedy długo nie wschodziło słońce lub nie zapadał zmrok – pragnął, by to wszystko się skończyło. I wszystko, co burzyło ustalony porządek w jego życiu, musiało się kiedyś skończyć. Dlatego pewnego dnia, kiedy nie było ani za późno, ani za wcześnie, Ruth odeszła i Mefistofeles nie pytał dlaczego.

Nie spotkał jej zwyczajnie i nie tuż za rogiem, nie na zakręcie, i też nie całkiem nadzwyczajnie. Ot, Ruth po prostu pojawiła się – jakby z nikąd – tak jakby za jednym pstryknięciem palcami czyjeś brązowe włosy łaskotały mu twarz, szyję, ramiona.
I to wszystko było jej, te włosy, piersi, twarz i stopy ocierające się o jego nagie łydki, i tak jakoś z natury, z samej istoty bycia Mefistofelesem, nie miało być jego. Nie tęsknił, kiedy zniknęła.